In dit werk staat het gezicht centraal, maar het is geen klassiek portret. De blik is aanwezig en direct, terwijl de losse zwarte lijnen het gezicht gedeeltelijk doorkruisen. Daardoor ontstaat er spanning: je ziet haar, maar tegelijk blijft er iets verborgen.

Het rood overheerst het schilderij. Het geeft warmte, kracht en emotie, maar ook iets onrustigs. De haren geven beweging en de witte accenten brengen licht en ritme in het werk en zorgen voor een speelse tegenkracht tegenover de donkere lijnen.

Wat mij aanspreekt in dit schilderij, is de combinatie van kwetsbaarheid en kracht. De vrouw kijkt niet weg, maar ze geeft ook niet alles prijs. Haar gezicht is opgebouwd uit kleurvlakken, krassen, lijnen en toevallige sporen. Net daardoor krijgt ze karakter: niet perfect glad, maar levendig en echt.

Voor mij gaat dit werk over innerlijke beweging. Over iemand die zichtbaar is, maar niet helemaal leesbaar. Een portret waarin schoonheid niet zit in perfectie, maar in expressie, durf en gevoel.

Acryl op canvas

20x20 cm