In Waar de stad stilvalt verschijnt een moderne stad aan de rand van het water. Hoge gebouwen rijzen op in blauwe en grijzige tinten, maar toch voelt het geheel niet druk of zwaar aan. De stad lijkt even tot rust gekomen, alsof het lawaai is weggevallen en alleen het licht nog blijft.

De verticale vormen zijn hoge gebouwen, glas, gevels en schaduwen. Sommige delen zijn duidelijk aanwezig, andere lossen dan weer op in de zachte achtergrond. In het midden ontstaat een open, lichte ruimte. Die plek trekt de blik naar binnen en geeft het schilderij ademruimte.

Onderaan weerspiegelt de stad in het water. Daardoor worden de strakke gebouwen zachter en beweeglijker. De warme oker- en roestkleurige lijn vormt een grens tussen de stad en haar spiegelbeeld. Ze brengt leven in het werk, zonder de stilte te verstoren.

Wat mij aanspreekt in dit schilderij, is het contrast tussen de drukte die je normaal met een stad verbindt en de kalmte die hier ontstaat. Er zijn geen mensen, geen auto’s, geen beweging. Alleen kleur, licht en reflectie. Alsof de stad heel even pauze neemt.

Voor mij gaat Waar de stad stilvalt over dat zeldzame moment waarop een plek haar haast verliest. Waar gebouwen geen massa meer zijn, maar vormen in het licht. Waar water de harde lijnen verzacht. Waar de stad niet roept, maar zwijgt.

Het is een schilderij over rust in een stedelijke omgeving. Over kijken zonder haast. Over een stad die even stilvalt, en daardoor juist zichtbaar wordt.

Acryl op canvas

40x40 cm